Alıntı

matematiğin güzelliği

1 x 8 + 1 = 9

12 x 8 + 2 = 98

123 x 8 + 3 = 987

1234 x 8 + 4 = 9876

12345 x 8 + 5 = 98765

123456 x 8 + 6 = 987654

1234567 x 8 + 7 = 9876543

12345678 x 8 + 8 = 98765432

123456789 x 8 + 9 = 987654321



1 x 9 + 2 = 11

12 x 9 + 3 = 111

123 x 9 + 4 = 1111

1234 x 9 + 5 = 11111

12345 x 9 + 6 = 111111

123456 x 9 + 7 = 1111111

1234567 x 9 + 8 = 11111111

12345678 x 9 + 9 = 111111111

123456789 x 9 +10= 1111111111



9 x 9 + 7 = 88

98 x 9 + 6 = 888

987 x 9 + 5 = 8888

9876 x 9 + 4 = 88888

98765 x 9 + 3 = 888888

987654 x 9 + 2 = 8888888

9876543 x 9 + 1 = 88888888

98765432 x 9 + 0 = 888888888


DİKKAT!
Aşağıda verilen İngilizce orijinal cümlelerin altında yaklaşık manaları verilmistir


Brilliant, isn't it ?
Hayranlık uyandırıcı, değil mi?

And look at this symmetry:
ve şu simetriye bir bak!



1 x 1 = 1

11 x 11 = 121

111 x 111 = 12321

1111 x 1111 = 1234 321

11111 x 11111 = 123454321

111111 x 111111 = 12345654321

1111111 x 1111111 = 1234567654321

11111111 x 11111111 = 123456787654321

111111111 x 111111111=12345678987654321





Şimdi, buna da bir bak ...


101%

From a strictly mathematical viewpoint:
Matematiğin değişmez bakış açısından

What Equals 100%? What does it mean to give MORE than 100% ?
% 100 neye eşittir? % 100'den fazla ne verir?

Ever wonder about those people who say they are giving more than 100% ?
Hiç hayatında % 100'ün üzerinde verdiğini söyleyen insan var mı?

We have all been in situations where someone wants you to GIVE OVER 100%.
% 100'ün üzerinde kazanma durumunda olabiliriz


How about ACHIEVING 101% ?
% 101 nasıl kazanılır?

What equals 100% in life ?
Hayatın % 100'ü neye eşittir?

Here's a little mathematical formula that might help answer these questions:
Bu soruların cevabına yardımcı olan küçük bir matematik formülü buradadır.

If : Eğer

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Is represented as :
Her harfi bir sayı ile gösterirsek
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26.

If :

H-A-R-D-W-O-R- K
Sıkı çalışma
8+1+18+4+23+15+18+11 = 98%

And:

K-N-O-W-L-E-D-G-E
Bilgi

11+14+15+23+12+5+4+7+5 = 96 %



But : fakat

A-T-T-I-T-U-D-E
düşünce, fikir
1+20+20+9+20+21+4+5 = 100 %

THEN, look how far the love of God will take you:
Madem öyle, Allah aşkı sana ne veriyor bak

L-O-V-E-O-F-G-O-D
Allah aşkı
12+15+22+5+15+6+7+15+4 = 101 %



Therefore, one can conclude with mathematical certainty that:
Bu nedenle matematiksel kesinlikle şu çözüme ulaşılır ki:

While Hard Work and Knowledge will get you close, and Attitude will get you there, It's the Love of God that will put you over the top

Sıkı çalışma ve bilgi sizi cimriliğe ulaştırır, akıl da sizi oraya getirirken, Allah aşkı sizi onların üzerine koyar.

Alıntı

GOZLERİM KAMASTI WALLA

Alıntı

İS']['A)\(ßUL

    

 

 

Canım İstanbul                                 Bahar sarhoşluğu Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;                    İlk sevgilinin gülüşüne benzer                                                              Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.                  Bir Nisan havası değil mi esen?   İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim;             Zincirlere, kelepçelere inat, O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.              Kanatlarımı açmak zamanıdır; Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;                Allaha ısmarladık kaldırımlar. Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.                      Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,                Giyenler düşünsün dar elbiseyi,                                                             Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.                     Ölçülü sözü, hesaplı adımı                                                          Ben kurtuldum kafeste kuş olmaktan; İstanbul benim canim;                                    Saltanat sürer gibi uçuyorum, Vatanim da vatanim...                                    Erik ağacı gelin olduğu gün. İstanbul,                                                İstanbul...                                              Hayranım bu şehrin bacalarına                                                                                             İrili ufaklı hep bir ağızdan. Tarihin gözleri var, surlarda delik;                                               Nasıl derinden bu gökyüzüne doğru Servi, endamlı servi, ahirete perdelik...                                        Bir türkü söylüyorlar öyle sessiz! Bulutta saha kalkmış Fatih'ten kalma kir at;                                  Dumanın daim olsun güzel baca! Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat...                                 Şahadet parmağıdır göğe doğru minare;                                      Yuvası saçakta kalan kırlangıç, Her nakısta o mana: Öleceğiz ne çare?                                        Yavrusu dallara emanet serçe, Hayattan canlı olum, günahtan baskın rahmet;                              Derken camiler üstünde güvercin Beyoğlu tepinirken ağlar Karaca Ahmet...                                     Minareler katından geçiyorum                                                                                             Gökyüzü mahallesi İstanbul’un O manayı bul da bul!                                                                   İlle İstanbul’da bul!                                                                   Süt beyaz bir martıyım açıklarda İstanbul,                                                                                Gemilere ben yol gösteriyorum,                                                                                             Buğday ve ilaç yüklü gemilere İstanbul...                                                                              Bir kanat vuruşta bulutlardayım;                                                                                              Bir süzülüşte vatanım dalgalar! Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;                                  Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği.                                                           Cahit Sıtkı Tarancı Oynak sular yalının alt katına misafir; Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir. Her aksam camlarında yangın çıkan Üsküdar, Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar... Bir ses, bilemem tambur gibi mi, uda gibi mi? Cumbalı odalarda inletir katibi mi... Kadını keskin bıçak, Taze kan gibi sıcak. İstanbul, İstanbul... Yedi tepe üstünde zaman bir gergef isler! Yedi renk, yedi sesten şayisiz belirişler... Eyüp oksuz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu, Adada rüzgar, ucan eteklerden sorumlu. Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından Hala çığlıklar gelir Topkapı sarayından. Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar; Güleni söyle dursun, ağlayanı bahtiyar... Gecesi sümbül kokan Türkçe’si bülbül kokan, İstanbul, İstanbul...

Necip Fazıl Kısakürek

 

            

Alıntı

sen bilmesende

Aglayamıyorum

Gittigin günden beri, gözyaslarım bana küskün
Yüregime cezam, içime hapsettim damlaları
Suskun haykırıslar
Görünmez acılar.....

Biliyor musun?
Varlıgın ile yoklugun arasında bir fark göremiyorum şimdilerde
Varlıgında da hic olmadın ki!
Özür dilerim!
Vardın varolmasına da,
Bende olmadın ki hic!

Her nefesimde içime cektim, seni
Ben ’beni feda ettim sana
Şimdi yokum!
Sensin sebep, yokluguma
Sözlerin, yüregime cezam
Gözlerin kalbimin anahtarı
Bir sana ait, bir sana dayanıksız.....

Kaybettim sendeki beni
Vazgectim kendimden
Yüregine, yüregimle gönderdim hayallerimi
Avuclarına bıraktım, umutlarımı
Yüregimden sen sorumlusun!
Bende varolan, sende yasayan yüregimden
Seni secti O
Cezam olsan ne farkeder?
Benim secimim degilmisin ki.....?

Kaybettim bugün kendimi…
Hükümsüzdür
Sonu yok bunun, boşluklardan boşluk begendim
Vazgectim bugün herseyden, halsiz şu kalbim
Kan revan içinde hep kanamaz denen yerlerim

Hem suçsuz hem güçsüz hem halsiz.

Bu kez anladım
Hüzünlerden bozma,
Mutluluklar yaşıyorum.....!

Alıntı

Konuşulan konu Ya Allah,Bismillah,Allah'u Ekber

 

Alıntı

Ya Allah,Bismillah,Allah'u Ekber

Ev sahibi: A is for Allah Tarih ve saat: 27 Ocak 2008 Pazar saat 19:30 Konum adı: ahiret Bu olayı Windows Live'da göster

   

Alıntı

SEN VE SON

Unutmak ne dipsiz bir şeydir ki, unutanlara unuttuklarını bile unutturur.
Unutulmak ne acı şeydir ki, unutulanın unutuluşuna ağlayışını kimse hatırlamaz.
‘Nisyan’dan unutuluştan çıkarıldık her birimiz.
Yüzümüz gün yüzüne değeli, tenimiz güneşe erişeli beri unutulmaktan alındık, unutmaktan sakındık.
Hatırı sayılır olduk.
Ne var ki, unutmak yaşamak kadar elimizin altında ve unutulmak ölüm kadar yanı başımızda.
Ölüm bizi geldiğimiz yere, ‘nisyan’a götürüyor tekrar.
Ölüm unutuşlara gömüyor yüzümüzü; tenimizi tanıdıklarımıza yabancı kılıyor.
Yaşarken ölümü anmıyoruz o yüzden.
Yaşarken ölümle aramıza sahte uzaklıklar koyuyoruz.
Unutulmak korkusu bu…
Galiba en çok unutulacağımızı unutuyoruz.
Ve herkesin unuttuğu anlarda, “hatırlanmaya değer olmadığımız zamanlarda hatırımızı tek sayanın Yaratıcımız olduğunu unutuyoruz.
Sen ki hiç unutmadın ve hiç unutmazsın bizi, bize senin zikrini unutturma Rabbim.
Hatırla ki toprak ayağının altından çekiliyor.
Ellerin son defa dokunuyor güle ve güne.
Gözlerinin karası son kareyi alıyor ışıktan ve karanlığa hazırlanıyorsun.
Göz kapaklarının kapanışı seni bir dağın ardına götürecek.
Unutmaya ve unutulmaya hazırlanıyorsun.
Varlığın incecik dudaklarda kuru bir söze dönüşecek.
O dudaklardan insan sıcağını tadamayacaksın mesela.
Hatıran bir taştan ve bir hüzün renkli topraktan ibaret kalacak.
Kahkahalar seni yalnız bırakacak.
Mutluluklar seni hesaba katmadan tamam olacak.
Sana arkalarını dönecekler.
Dönüp yüzüne bakmayacaklar.
Senin kokun uzakları kokusu olacak.
Tenin toprağın soğuğunu tadacak.
Ve gelecek ÖLÜM;
Gözleri gözlerin olacak.
Hatırla ki yarınki gün seni taze bir toprak yığınının altında bulacak.
Bir gün saatinin akrebi senin uzanamadığın zamanlara doğru dönecek.
Sen olmayacaksın…
Kolunda ki saat sensiz zamanları tırmanıyor olacak.
Sulamayı unuttuğun çiçeğin bile senden sonra solacak.
Yüzüne gün ışığı vurmayacak.
Hayatının ebedi rengini dar ve sessiz bir boşlukta bulacaksın.
Ya küle dönecek ya GÜLE DÖNÜŞECEKSİN.
Yarınsız ve sonsuz bir günün yanağında incecik bir gamze olup kristalleşeceksin.
Yüzün solacak
Ellerin hiçbir yere varmayacak
Parmakların hiçbir şeyi göstermeyecek
Ve ayaklarının altında hep boşluk kalacak
Unutma ki şimdi toprak ayağının altından çekiliyor.
Yürüdükçe ince bir hesap çizgisine çekiliyorsun.
Unutma ki elinle ölüme dokunuyorsun
Elinle ölümü dokuyorsun
Hatırla ki gözlerin ölüme bakıyor
Gözlerin bir cesedi alacakaranlığa taşıyor
Hatırla o zamanı ki sen boz topraklar altında derin unutuşlarda eriyorsun
En son kaleminin karanlık izi kalıyor soğuk sayfalarda
Ve sözlerin kırık dökük hatıralara dönüşüyor
Solgun bir gül gibi elden ele dudaktan dudağa taşınıyor
Hatırla…
Hatırla ki sen sözleri genç kalpleri taze aşklara taşıyan ölü bir şairsin.
Hatırla ki sen masum ve sonsuz bakışlı gözlerin kapı aralarında beklediği bir babasın.
“Baba!” çığlıklarını yetiştiremiyor sana oğlun.
Elinin sıcağı özlenen sevgilisin sen.
Hatırla…
Hatırla ki bir mezar taşında iki rakam arasında çizilmiş eğreti bir çizgiye indirgenmişsin.
Mezar taşın unutuldu ve hatta mezar taşın bile seni unuttu diyelim
Ve hep başkaları var dışarıda
Hep yabancılar geziyor yıkık mezar taşları arasında
Kimsenin tanıdığı değilsin artık
Kimsenin özlediği değilsin
Kimsenin beklediği değilsin
Kimsenin ardı sıra gözyaşı döktüğü değilsin
Kimsenin ölüsü de değilsin
Tıpkı şimdi olduğu gibi
Oysa sen ve sonun ne kadar da uzak görünüyordunuz birbirinize
Ey Rabbim senden bir teşehhüt miktarı ömür
Bir LA İLAHE İLLALLAH miktarı ölüm istiyorum senden.
LA İLAHE İLLALLAH……                                                                                                                                                                                              

SENAİ DEMİRCİ
Kalpten Kalbe Dualar

Alıntı

KAHRAMAN TAZEOĞLU - ARAZ

    

"Yalnızım çünkü sen varsın"

"gel" desen gelirdim
gittiğin uzakta bendim
dağ gibi bir ihanetten düştüm
bu kendime son gelişim

ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime
kendimi suçüstü yakalıyorum
ve kentsizliğimin isimsizliğini
Araz'a uyak düşüyorum
gözlerime senden düşler sürüyorum
ıslak bileklerim kan bayramına yatıyor
bana en büyük tehdit yine ben oluyorum

sonra bir durağa yaslanıyorum
sonra bir kente
ve sen gidiyorsun
ben kanıyorum
diyorlar ki; kendini dinleme hiçbir şey söylemiyorsun.
oysa "gel" desen gelirdim biliyorsun

yorgun Haliç'e biraz inat
biraz ihanet bırakıyorum
ellerinden bir tedirginliği bir tehdidi avuçluyorum
aklıma düşüyorsun
düşüyorum
düşünce
üşüyorum
azgın hüzünlerle körlüğüme göçüyorum
ayrılığın saati kaç geçiyor bilmiyorum
yalanlarımla bir hiçlikteyim
beni içinden kaç

bu kentte her yağmur kendini ağlar
aklıma düşsen yalnızlık oluyorum
ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir
nerde kimi üşüyorsun
artık kendini yakan bir ateşim
kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz
şimdi boş duraklara yaslanıyorum
boş kentlere
oysa "gel" desen gelecektim

gün düşlerime dönüşlerimde
bakışın içiyor beni gözlerimden
gövdemi düşürüyorum güz yavrusu duraklara
uzaklığına uzanıyorum
sevdiğin sonbahar geçiyor üstümden
ama artık hiçbir göğü içmiyorsun dudaklarımdan
yıkılıyorum şarkılara
"kimseler biliyor"
yalnızlık dostumdu
şimdi korkum oluyor
oysa "gel" desen gelecektim

artık her şey kımıltısız bir geceye dönüşüyor
güz artığı saçlarımda oynaşan sensizlik
göz karana yenik düşüyor en korkak yanlarımdan
kendimi yitirdikçe sana gidiyorum
göbek çukurumda sobelere karanlık uyutuyorum
düş satıcısı ispiyoncu bir ihtiyarın insafına kalıyorum
uysal yalnızlıklar satın alıyorum
gülüşümle ödeyerek
ve içimde yalancı bir katil taşıyorum
yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma
cüzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben
kirli sözlerimi temize çekme
oysa "gel" desen gelecektim

gözlerim ihanete ihbar taşıyor
kuşkulu bir cinayeti fısıldıyor kaşlarına
sözü namluna sürmelisin şimdi
en yaralı yanımdan vurmalısın beni
çünkü uçmak düşmeyi göze almaktır

avlunda bıraktığım az kullanılmış intiharları deniyorum
ne vakit nikotinli ellerinden yola çıksam
susuşuna kan döküyor gözlerim
sen gözüne çiğ kaçtı sanıyorsun
oysa bilmelisin Araz'ım
kimsenin içi görünmez
ve hiç bulamadıklarını
asla yitiremezsin
bak şimdi aramızda sessiz kalıyor
söylenecek bütün sözler

her sabah akşam oluyorsun
alnından ellerine damlıyorsun
yüzündeki yağmurla iniyorsun kente
içine dert oluyorsun kentin
dışına yağmur
yüreğinde dağılıyor kristal şehirler
duvarların kan öksürüyor
ve sen
başkalarının gözlerini
yüzümde aramamayı öğreniyorsun
beni bir durağa yaslıyorsun
beni bir kente
gidiyorsun
oysa "gel" desen gelecektim

susmak en inatçısı olmaktır yalnızlığın
en susmakta neydi öyle
sen en dinlerken
biliyorum Araz'ım
insan kendini bulmamalı, hep aramalı
gittiğin yerden başlıyorum öyleyse
gece cinnetlerimi de alıp yanıma

denize bakmayı bilmeyenler
bir gün mutlaka boğulur
işte bundandır gözlerinden kaçışlarım

siz hiç yar saçının bir telinden kendinize gurbet yaptınız mı

ben şimdi gurbetim
içimde taşıyorum
heba olsa da senlerce yılım
oysa "gel" desen gelecektim

ömrümden düşürdüğüm sol anahtarlarına takılıyorum hep
ve hayat yüklü kamyonlar geçiyor üstümden
şairler ölüdür derler
inanmıyorum

en karanlık ceketimi giyiyordum
ışığa kördüm çünkü
şimdi ise güneşe ilerliyorum
dirilmek için

kimliği paslanıyor eski bir anarşistin
gecenin kör gözünden utanıyorum
hadi bana en militan kelimelerle saldır
batır içime cümlelerini
beyhude bir dehşet bırak
hak ediyorum

gizlilikten ölmek üzere olan bir akrep sızıyor içime
can kaybından ölüyorum
cenazemde namaz kılacağım
zan altındayım
yalanıma inanıyorum

yorgun söylentiler kanıyor solgun yaralarımdan
kırılır mı bilmem hüznümde taşıdığım kin
kinim kendime
susuşum sana
küsüşüm tüm dünyaya

üstü kalsın ihanetimin
"gel" desen gelecektim

yine bir tren geçiyor içimden
sen kesiliyorum gülüşümün karşılığı
saçların bir rüzgarın öyküsünü taşıyor
görmüyorum söylemiyorsun kırılıyorum
hiçliğimin etleri yolunuyor şizofrenik bir gecede
sana bir öykü çıkarıyorum ağzımdan
süsle beni ey aşk
geçtiğin yerleri öpüyorum

yarısı yanık bir aşkın küllerini taşıyorum
dişlerindeki nikotin tadı terkimde
sirenler ve ateş hatları içip
sesini peydahlıyorum kendimden ve kentimden
ıslak ceplerimi buluyorum el yordamıyla
yasadışıyım
tutukla beni gözlerimden

kalemim bitti yitirdi şiirini şuur
öldü kanımdaki mürekkep balığı
solumdaki sise intihar etti intiharlar
bir aşkı kaça katlayabilirdi ki ezik bir yürek
yaşamak için geç bir zaman
ölmek için ise erken

çok davullu bir senfoni sürçüyor
dikiş tutmaz ayrılığımda
kirpiğinden yapılma bir darağacına
geceyi asıyorum
yoksun
bu yağmurlar ıslatmıyor beni
bir durağa yaslanıyorum sensiz
gidişinin en sessiz harfinden yırtılıyorum
"gel" desen gelecektim oysa

kulaklarımdan bordo denizler dökülüyor
şimdi herkes biraz sen biraz acı
göğsümde bir vagon
gizli sözler batıyor
fırtınalar çıkıyor üstüme

şakağımda
intihar acemisi bir şairin
delilik provaları
arkandan uluyan kapılardan
söküyorum kokunu
yokluğunu kokluyorum
yokluğunu yokluyorum

çöz gözlerimi senden hadi
ücranda yak bakışımı
gözlerine bekçi sevdam
dünden ve senden kalmayım

içine her düşen
kendi keşfi sanıyor seni
oysa sen
melekleri bile kıskandıracak kadar kendinsin
ve kendini acıtmak istiyorsun
ama güller kendine batamaz
bilmiyor musun
"gel" mi diyorsun

herkes kendi gördüğüne bakar
peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz
kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu
hadi en kanadığımız yerden susalım
"gel" desen gelirdim
"git" dedin ve gittin

Aşka...
Rüzgara...
Ayrılığa...
Zamana...

eyvallah...

KAHRAMAN TAZEOĞLU

Laz Kızı : Şu şiirin sonunda "eyvallah" deyişi var ya bitiriyo beni, bir insan bu kadar mı güzel "eyvallah" der...